سلام.بعضی وقتا یک چیزهایی هست که همه نمیتونن درکش کنن ولی میتونن عنوانش کنن.اینو کسایی میتونن کاملادرکش  که دینشون و مذهبشون ش.ی.ع.ه نباشه و یک اقلیت باشن تو کشور و باهاش بزرگ شدند.اینا دردهای جامعه هست.این قضیه مال زمان هیتلر نیست اتفاقا در زمان اوایل انقلاب بوده.اینو از وبلاگ دوستان برداشتم.من این چیزها رو میشنوم و میخونم بغضم میگیره و اینقد رو تاثیر گذاشت که دوست داشتم شما هم بخونینش::

کلاس اول دبیرستان سه تا دوست ارمنی داشتم. یعنی هنوزم دارم ! ولی از بد زمونه یا خوب زمونه هر کدوم یه گوشه دنیان.یکی آمریکا یکی ارمنستان و یکی روسیه ست.من دوران راهنمایی رو یه مدرسه خیلی مذهبی میرفتم. یه جایی که هر هفته باید زیارت عاشورا میخوندیم و بهمون یاد میدادن که آدمها از هر دین دیگه یا حتی مسلمونهای اهل سنت نجس هستند و ترجیحا نباید دستمون بهشون بخوره و اگه دستشون خیس باشه که اصلا نباید لمسشون کنید چون نجسی منتقل میشه و باید برید بعدش سه بار دستتون رو آب بکشید و وضو بگیرید ! خوب تا اینجا رو داشته باشید تا یه خاطره دیگه نقل کنم. یه مغازه شیرینی فروشی دو کوچه بالاتر از مدرسه ما بود.از اون شیرینی پزی های قدیمی که صد ساله تو این محل هستن. من همیشه فکر میکردم این بابا با این همه سال که اینجا مغازه داره و این همه بوهای خوب که ازش میاد بیرون چرا همیشه خلوته. تا اینکه یه روز دیدم رو شیشه یه تابلویی نصب کرده و نوشته "اقلیت مذهبی". اون موقع ها مغازه هایی که مالکشون اقلیت مذهبی بودن موظف به نصب همچه تابلویی بودن.بعدش یه روز که تو دفتر مدیر مدرسه بودم (من از اون شاگرد زرنگهای عزیز دل مدیر و معلم بودم !) دیدم یه جعبه شیرینی رو میزه که احتمالا اولیای یه بچه ای آورده بودن و من اسم مغازه اونی که گفتم رو روش دیدم(همون اقلیت مذهبیه). همینجور که دهنم آب افتاده بود و منتظر بودم مدیر محترم در جعبه رو واز کنه و دلش به حال منم بسوزه و یه شیرینی بده به ما دیدم تا نگاه کرد به اسم مغازه اون بابا رو جعبه قیافشو به یه حالت چندشناک در آورد و گفت مش عباس (آبدارچی) این جعبه رو بنداز بیرون تو آشغالا ! در اون لحظه بود که یه حس عجیب و ناراحت کننده ای به من دست داد و البته شاید در اون دوران بیشتر ناشی از محروم شدن از اون همه شیرینی بود ! اما یه چیزی ته دلم میگفت یه جای کار میلنگه.البته اون زیارت عاشوراها و دعاهای فرج در دل ما نفوذ کرده بود و خیلی از این حادثه منقلب نشدم اما همینکه بعد از 18 سال یادم مونده و دارم براتون تعریف میکنم خودش نشون میده که تاثیر مهمی در ذهن من داشته.

                                   

خوب این جوری شد که ما تا سالها و ماه ها فکر میکردیم ما خودمون شخصا اشرف مخلوقاتیم و از وقتی هم از معلم دینی وقت(!) شنیدیم که بچه مسلمون هر چقدرم که تو دنیا کار بد کرده باشه اولش میره جهنم و به اندازه گناهاش مواد مذاب میریزن تو ماتحتش و بعدش میره بهشت دلمون قرص شد که نه تنها این دنیا دار مکافات نیست بلکه ما بزرگترین شانس زندگیمون رو آوردیم که مسلمون زاده شدیم و هر چند از بچگی دور و برمون به جای عکس امام علی و قمر بنی هاشم و شخص شخیص حضرت محمد عکس مرحوم کارل مارکس و هگل و انگلس بوده اما همین که تو فرم مدرسه میتونیم جلوی مذهب بنویسیم شیعه اثنی عشری خودش کلی افتخار و آینده خوب و خوش داره ! البته راستشو بخواین من همیشه از اینکه بعضی ها ورم اثنی عشر میگرفتن یه جورایی جلوی خودم و خدا شرمنده میشدم و این بیماری رو یه جور بی ناموسی دینی تلقی میکردم ولی خوب کم کم این مساله هم  برام عادی شد .مثل خیلی مسایل دیگه که بعد کم کم برام عادی شد !

پی نوشت.:: فقط از خدا میخوام که تمام اون بچه هایی که نتونستن تحصیل کنن تو مدرسه مورد تحقیر قرا گرفتندتمام اون اقلیتهای مذهبی یه جوری تحصیل کنند و به مدارجه عالی برسند هر چند دیره اما خدا هواشونو داره.حتما داره.

نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1391ساعت 15:33 توسط .| |